آزادی از طريق خشونت!
آزادي از طريق خشونت ؟
اکنون سوال اين است که دراين شرايط چه بايد کرد؟ راه حل هايي که دراولين قدم به ذهن ميرسند،غيرقابل استفاده اند؛ قانون اساسي،قوانين قضايي و افکارعمومي غالبا بسادگي از طرف ديکتاتورها ناديده گرفته ميشوند. بصورتي کاملا منطقي با مشاهده بيرحمي ها شکنجه ها،مفقود شدنها وکشته شدنها معمولا نتيجه گيري ميشود که تنها خشونت ميتواند به ديکتاتوريها پايان دهد.قربانيان خشمگين خشونتها و اطرفيان آنها گاهي عليرغم مشاهده عدم توازن قوا، تلاش ميکنند با جمع آوري و نظم دهي به نيروهاي مخالف دولت و تجهيز آنها با تمام امکاناتي که در اختيار دارند،عليه ديکتاتوريها مبارز ه کنند. اين مردمان با شجاعت مبارزه ميکنند و هزينه هاي مادي و جاني بسياري در قبال مبارزه خود ميپردازند. فضيلت اين مردم مثا ل زدني است اما اقدامات آنان تقريبا هيچگاه به آزادي نمي انجامد. اين شورشهاي خشونت آميز تنها ماشه سرکوبي بيشترمردم توسط ديکتاتوررا ميچکاند و تود ه ها را دروضعيتي بي دفاع ترازگذشته باقي ميگذارد.هرگونه که به مبارزه خشونت آميز نگاه کنيم يک نکته هميشه آشکار است درصورت انتخاب خشونت بعنوان راه مبارزه پا به ميداني نهاد ه ايم که ديکتاتورها در آن برتري دارند. ديکتاتورها هميشه خود را براي بکارگيري خشونت در مقياسي خارق العاده مجهز کرده اند دموکرا تها هرچقدرهم که دوام بياورند در نهايت مجبور خواهند بود تا درمقابل حقايق خشن نظامي.سر تسليم فرود آورند. ديکتاتورها تقريبا هميشه در سخت افزار جنگ، تسليحات، حمل و نقل و حجم نيروهاي نظامي برتري دارند و آزاد يخواهان تقريباهيچگاه حتي با وجود ايمان و اراده راسخ،شانسي براي پيروزي نخواهند داشت. وقتي که شورش هاي آزادي بخش نظامي سنتي غير واقع بينانه شناخته ميشوند،عد ه اي از مخالفين بر مبارزات چريکي پافشاري ميکنند. بهرحال جنگ چريکي تقريبا هيچگاه فايده براي مردم تحت ستم نداشته و راهنماي دموکراسي نبوده است. مبارزه چريکي راه حل خوبي نيست، بخصوص که معمولا منجر به صدمات بسيار زياد به مردم خود ميشود. حتي درهنگامي که تئور يها و استراتژيهاي دقيق درباره اهداف و آرما نهاي جنبش چريکي وجود دارد و يا اين جنبش ازخارج پشتيباني ميشود تضميني براي جلوگيري از بروزانحراف و خطا در آن وجود ندارد. جنگهاي چريکي معمولا بسيار طولاني هستند و دربسياري از موارد مردم غيرنظامي با تحمل رنجهاي انساني و اجتماعي بسيارتوسط دولت تغيير مکان مي يابند.حتي درصورت پيروزي جنبشهاي چريکي رژيم تازه به وجود آمده به سرعت براي مقابله به مثل در برابر بازماندگان رژيم سابق، مستبدتر از آنان عمل خواهد کرد. اگر هم چريکها در نهايت پيروز شوند، رژيم جديد به خاطر تمرکزبسيار بالاي نيروهاي نظامي و ضعف يا نابودي گروههاي مستقل اجتماعي و موسسات آ نها در طول مبارزه که اعضاي حياتي اجتماعي آزاد هستندديکتاتورتر ازحکومت قبلي خواهند بود. مخالفين ديکتاتوري بايد به دنبال را ه حل ديگري باشند.
اکنون سوال اين است که دراين شرايط چه بايد کرد؟ راه حل هايي که دراولين قدم به ذهن ميرسند،غيرقابل استفاده اند؛ قانون اساسي،قوانين قضايي و افکارعمومي غالبا بسادگي از طرف ديکتاتورها ناديده گرفته ميشوند. بصورتي کاملا منطقي با مشاهده بيرحمي ها شکنجه ها،مفقود شدنها وکشته شدنها معمولا نتيجه گيري ميشود که تنها خشونت ميتواند به ديکتاتوريها پايان دهد.قربانيان خشمگين خشونتها و اطرفيان آنها گاهي عليرغم مشاهده عدم توازن قوا، تلاش ميکنند با جمع آوري و نظم دهي به نيروهاي مخالف دولت و تجهيز آنها با تمام امکاناتي که در اختيار دارند،عليه ديکتاتوريها مبارز ه کنند. اين مردمان با شجاعت مبارزه ميکنند و هزينه هاي مادي و جاني بسياري در قبال مبارزه خود ميپردازند. فضيلت اين مردم مثا ل زدني است اما اقدامات آنان تقريبا هيچگاه به آزادي نمي انجامد. اين شورشهاي خشونت آميز تنها ماشه سرکوبي بيشترمردم توسط ديکتاتوررا ميچکاند و تود ه ها را دروضعيتي بي دفاع ترازگذشته باقي ميگذارد.هرگونه که به مبارزه خشونت آميز نگاه کنيم يک نکته هميشه آشکار است درصورت انتخاب خشونت بعنوان راه مبارزه پا به ميداني نهاد ه ايم که ديکتاتورها در آن برتري دارند. ديکتاتورها هميشه خود را براي بکارگيري خشونت در مقياسي خارق العاده مجهز کرده اند دموکرا تها هرچقدرهم که دوام بياورند در نهايت مجبور خواهند بود تا درمقابل حقايق خشن نظامي.سر تسليم فرود آورند. ديکتاتورها تقريبا هميشه در سخت افزار جنگ، تسليحات، حمل و نقل و حجم نيروهاي نظامي برتري دارند و آزاد يخواهان تقريباهيچگاه حتي با وجود ايمان و اراده راسخ،شانسي براي پيروزي نخواهند داشت. وقتي که شورش هاي آزادي بخش نظامي سنتي غير واقع بينانه شناخته ميشوند،عد ه اي از مخالفين بر مبارزات چريکي پافشاري ميکنند. بهرحال جنگ چريکي تقريبا هيچگاه فايده براي مردم تحت ستم نداشته و راهنماي دموکراسي نبوده است. مبارزه چريکي راه حل خوبي نيست، بخصوص که معمولا منجر به صدمات بسيار زياد به مردم خود ميشود. حتي درهنگامي که تئور يها و استراتژيهاي دقيق درباره اهداف و آرما نهاي جنبش چريکي وجود دارد و يا اين جنبش ازخارج پشتيباني ميشود تضميني براي جلوگيري از بروزانحراف و خطا در آن وجود ندارد. جنگهاي چريکي معمولا بسيار طولاني هستند و دربسياري از موارد مردم غيرنظامي با تحمل رنجهاي انساني و اجتماعي بسيارتوسط دولت تغيير مکان مي يابند.حتي درصورت پيروزي جنبشهاي چريکي رژيم تازه به وجود آمده به سرعت براي مقابله به مثل در برابر بازماندگان رژيم سابق، مستبدتر از آنان عمل خواهد کرد. اگر هم چريکها در نهايت پيروز شوند، رژيم جديد به خاطر تمرکزبسيار بالاي نيروهاي نظامي و ضعف يا نابودي گروههاي مستقل اجتماعي و موسسات آ نها در طول مبارزه که اعضاي حياتي اجتماعي آزاد هستندديکتاتورتر ازحکومت قبلي خواهند بود. مخالفين ديکتاتوري بايد به دنبال را ه حل ديگري باشند.
posted by www.strand.com at
2:31 PM
|
0 comments
